Bencil biri olmak istemiyorum ki ben, anlıyorsun beni değil mi? Anlamıyorsun. Zaten bu yüzden kaybettim, kaybediyorum ve kaybedeceğim. Ama güzelim kaybetmenin en güzel yanı ne biliyor musun, zaman içinde kendisini amorti etmesi. Bana kalırsa zamanın da en güzel yanı bu, “kötü” şeyleri bir çırpıda silip atması. Hayır, sanırım eksik bir cümleydi bu, “hiçbir şey olmamış gibi” değil de, “güzel bir şeyler olmuş” gibi, baştan başa yeniden düzenlemesi. Sanki öpüşmüşüz de ağzımda o kavun tadı kalmış gibi. Oysa ortada kavun yok, ortada “biz” de yok, sebebi sensin, bana yaratma özgürlüğü tanımıyorsun çünkü. “Neden” diye sormayacağım, başarısız ve yanlış bir isyandı bu, senin herkesten biri olduğuna inanmayarak yaptım ben en büyük hatayı, söylemişlerdi ama bir önemi kalmıyor ortada bir tutku varsa.
Sonra, rahatlamak istiyorum yanında, dürüst olmak gerekirse tüm derdim de bu. Çocuklaşmak, bunamak, aptallaşmak, hatta tüm sapkınlığımı “düşünmeden” ortaya saçmak istiyorum, bunları yaptığım için yadırganmamak ve gözünde küçülmemek. Stratejiler bana göre değil güzelim, sana gerçek yüzümü, maskelerimi, içimde bir yerlere saklanmış olan hiç büyütemediğim o “adamcıkları” göstermeliyim. Hayatın adalet ve eşitlik anlayışı bu yönde gelişmiş değil, sende onun bir parçasısın, biraz insan, biraz köpek ama ben değil, ben olamayacak kadar benden uzak ve benim olamayacak kadar bana yakınsın. İşte bu noktada diyorum ki, “aşk” bu yüzden rezilce bir şey. Çıkarsız ve sonuçsuz ama çekici, “sanal” bir amaç vaat ediyor çünkü, istemsizce koşuyorsun peşinden, yakalamak istiyorsun ama hedefin asla dokunamayacağın bir yerde, en önemlisi de ne biliyor musun, unutturuyor. Unutmak güzel canım, “canım” demen kadar.
Bunları sana yazmak isterdim ama okumayacağını ikimiz de biliyoruz, tüm diğerleri gibi, eskiler gibi, bu yüzden filleri sevdim zaten, mutlak bir zıtlık var, sen küçücüksün ve öldürüyorsun, onlar kocaman ve ağlıyorlar. Ben kötü biri değilim canım, içimde bir yorgunluk var. Yarın tüm bunları hatırlamayacağım mesela.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder